سایه

سایه هم رفت............قطعه ای از سروده ی " آواز غم " هوشنگ ابتهاج - تهران ۱۳۸۰غم داستانی تازه سر کرده ست اینجا سراپا گوش باید بود :- درد از نهاد ِ آدمیزاد است !آن پیر ِ شیرین کار ِ تلخ اندیش حق گفت ،آری آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست ،اما این بندی ِ آز و نیاز ِخویش هرگز تواند ساخت آیا عالمی دیگر ؟یا آدمی دیگر ؟ ...- ای غم ! رها کن قصه ی خون بار !چون دشنه در دل می نشیند این سخن امامن دیده ام بسیار مردانی که خود میزان ِ شأن ِ آدمی بودندوز کبریای روح برمیزان ِ شأن ِ آدمی بسیار افزودند -آری چنین بودند آن زنده اندیشانکه دست ِ مرگ را بر گردن ِ خود شاخ ِ گل کردندو مرگ را از پرتگاه ِ نیستی تا هستی ِ جاوید پُل کردند -ای غم ! تو با این کاروان ِ سوگواران تا کجا همراه می آیی ؟دیگر به یاد ِ کس نمی آید آغاز ِ این راه ِ هراس انگیزچونان که خواهد رفت از یاد ِ کسان افسانه ی ما نیز !